Neredeyse çorapları
bile tek tek giyeceğim. Evde her şeyden azar azar var. Kendimi bildim bileli
çok nadir almışımdır takım eşyalar. Önceleri mecburen öyle alıyorduk.
Malum öğrencisin,
paran sadece ihtiyacını karşılayacak kadar… O zamanlar bizimkilerin evindeki
bozulmuş takımların tabaklarını, eşantiyon bardakları, hediye borcamları falan kullanırdık.
Sonra çalışmaya başladım, evlendim-evleneceğim gibi bir durum da var ortada,
çeyiz batağına battım. (Aman kızlar size bir abla tavsiyesi, çeyiz alacak
paranız varsa, onu biriktirin düğünden bir ay önce gidin ne isterseniz alın
sonra o parayla… )
İşte sadece o zaman
almışımdır bir iki takım bir şey, onları da kullanmadım, zaten evlilik konusuna
da bir daha o zamanki kadar yaklaşmadım…
Yıllar içinde tek tek almaya başladım ben de sevdiğim şeyleri… Özellikle pasta tabaklarına devamlı özeniyorum, her özendiğim takımı almaya kalksam, mutfağımın en az 100 m2 falan olması gerek herhalde.
Hem böyle tek tek
olunca daha çok hoşuma gidiyor, misafir geldiğinde de yığıyorum bir kenara
tabakları, isteyen istediğini seçiyor.
Eski mutfağımız da,
şu anda oturduğumuz evin mutfağı da minicik. Gerçi biz seviyoruz ama işte şöyle
ferah ferah olsa her yere raflar yapsam diye de iç geçirmiyor değilim…
Geçenlerde küçücük
iki raf astık bir duvarına. Ayyy ne eziyet oldu bize anlatamam. Tam bir macera.
Rafları asacağımız yerde aynalar vardı, ilk önce onları söktük, sökerken
duvarında bir kısmını kopartıvermişiz. Hemen alçı kardık, kopardığımız yerleri
yamadık. Tabii öyle kötü yamalı bohça gibi oldu ki mecbur o duvarı boyadık,
baktık bir duvar boyalı diğeri boyasız olmayacak, hayda tüm mutfağı boyadık…
Tabii bu boyama işleri aralıklarla oluyor, kurumasını bekliyoruz falan. İşte o
sırada mutfaktaki eşyaların bir kısmını salona çıkartmıştım da o zaman
fotoğraflamıştım bu tabakları da.. Neyse, sonunda duvarı cillop gibi yaptık.
Rafları boyadık, duvarda yerini işaretledik, başladık çiviyi çakmaya… Kardeşim
bu nasıl bir duvar, yok çivi kırılıyor duvarda bir numara yok anca alçıları
dökülüyor… Öyle bıraktık, ertesi gün
gittik kalın beton çivisi aldık, tekrar başladık denemeye… Yok imkanı yok
içeriye gitmiyor, çakılmıyor çivi… Nasıl sinirlendik, nasıl hırslandık
anlatamam. O iş illaki yapılacak… O sırada bir matkap sesi duydum. Sesin
geldiği yere doğru gittim evin içinde camdan bir baktım karşıdaki inşaattan
geliyor ses.
Hemen gittim ustaya,
kardeş bize matkabını birazcık verir misin dedim. Adam şaşırdı tabii,
kullanabilecekmisin dedi, hallederiz biz dedim, ama adama pek güven veremedim
herhalde ki dur ben gelip yapayım dedi. Allah bin kere razı olsun, matkapla
geldi deldi gitti duvarları ama o özenle boyadığımız duvar oldu sana harita… Bu
sefer oraya kağıt yapıştırdık. Ayy böyle anlatınca da çok saçma oldu… Fotoğrafı
olsa anlayacaksınız nasıl bir şey, ama gün ışığı almadığından fotoğraflar
hoşuma gitmiyor o yüzden de elimde hiç fotoğrafı yok…
Tabaktan raf mevzuna
nasıl geldim ben… Aman işte böyle böyle…
Bu sıralar yine işler
dolu dizgin, zaten buralarda pek sesim çıkmıyorsa bilinki ben başka sıkıcı
işlerde harıl harıl çalışıyorum.
Haftasonunuz pür neşe
içinde geçsin efendim…
I don't like to use
full set. I think, a lot more fun to use various plates...
My kitchen is quite
small because of that I can not buy all plates I love. I hope one day I'll have
a large and bright kitchen.
