Alaçatı'dan Kalanlar - Alacati Part -2

Her zamanki girizgahımı yapayım önce; ayy bir türlü buralara uğrayamadım. İhaleler, projeler, dergilere gönderilecek fotoğraflar derken koptum iyice. Tabi bir de sıcaklar var! Her geçtiğimiz yaz, kışı daha çok seviyorum. Yani şunu bana 3-4 yıl önce söyleseler, söyleyenin aklına şaşardım. Üşümekten, kat kat giyinmekten nefret eden biri olarak, kışı sevmek kadar mantıksız gelen bir şey yoktu benim için. Ama işte kendimi de tanıyorum boşuna ben döneğim demiyorum. Sevmek – sevmemek aslında tamamen bakış açımıza, farkındalığımıza göre değişiyor.  Şu üç günlük hayatta fazlada kuralcı ve katı olmamak gerek, fikir değiştirmekten korkmamak gerek, ama tabii benim kadar da karasız olmayın.

Temmuz Ayındaki Altınoluk tatilimde Haruki Murakami'nin: “Renksiz Tsukuru Tazaki'nin Hac Yılları” romanını okumuştum. “ Kesin hedefler hayatı kolaylaştırır” diyordu bir yerde. Okuduğum andan beri  zaman zaman içimden tekrarlıyorum. Zaten şu hedef konusunu hepimiz biliyoruz ama bu cümle resmen beynimin içine kazındı.

Öyle büyük hedeflerden de bahsetmiyorum yani! Mesela ben bir fotoğraf makinası alacağım demekle, ben Canon 5D  alacağım demek arasında dağlar kadar fark var. İlk söylemde savruluyoruz, netlik yok, kafa karışık, sonuçlanması için epey epey bir zaman var. Ama diğerinde hedef konulmuş, kafa net, uygun an bekleniyor. Canon 5D senin bil yani. (Ahh keşke)

Nereden geldim ben şimdi bu konuya!!! Haa Altınoluk’a gideceğiz biz yine bu akşam diyecektim, Altınoluk diyince kitap almayı unutmayayım dedim, sonra birden Tsukuru’yu hatırladım, yine aynı şeyi tekrarladım “ Kesin hedefler hayatı kolaylaştırır” … 

Sabah uyandığımda hedefi koydum. İşe git ilk bulduğun fırsatta Alaçatı fotoğraflarının geri kalanları için bir post hazırla! Bir kere yazdın devamı gelecek diye!

Buyrunuz fotoğraflar burada, ben de önümüzdeki hafta Altınoluk’ta olacağım. Şu stresli ve yoğun geçen günlerin acısını çıkartacağım inşallah. Yeni planlar, yeni hedefler belirleyerek…

Haydi kalın sağlıcaklar, harika geçsin haftasonunuz…

I'm aware that I have neglected my blog for a while I feel very bad myself for that. But I was really so busy at the office and home. I hope this next week I will be relax at my parent beautiful garden in Altinoluk. Yes, this evening we will on the way with my little sister and I'm so happy.

Do you remember this post? I had visited Alacati end of June and now I am here with the rest of Alacati images...

Hope to see more after my  short holiday...

Have an amazing weekend...

Üzüntü ve Muz Kabuğu! Ha bir de Alaçatı / A small town, Alacati

Yok aklım da almıyor, bünyem de kabul etmiyor son 10 gündür yaşananları… Bir anda tüm Türkiye yanmaya başladı. Dün akşam rüyamda giydim yine arabayı üstüme, evet rüyalarımda araba kullanmıyorum direk elbise gibi arabayı giyip zıplaya zıplaya ilerliyorum. Neyse işte bir yerlerden kaçıyorum sonra bir anda beyaz gömlek giymiş, bazılarının üstünde de siyah yelek olan bir gurup çıkıyor karşıma, sanırım kapatıldıkları yerden kaçmışlar, tedirgin oluyorum, sonra karşıdan onlara ateş açılıyor, ben de koskoca araba ile çatışmanın ortasında kalıp, nerelere kaçacağımı bilemiyorum : ( Off ne stresliydi… Daha başı vardı rüyamın, çok rüya gördüğüm ve hepsi de film gibi olduğu için yorgun uyanıyorum sabahları ve büyük bir kısmını da hatırlamıyorum…

Neyse işte kan ter içinde uyandım, çünkü yatarken twitterda okuduklarımdan öyle korktum, televizyonda gülen fotoğrafını gördüğüm şehit Binbaşı Arslan Kulaksız’a öyle üzüldüm ki böyle vurdulu kırdılı rüyalar görmem kaçınılmazdı. İçimde deriiin bir üzüntü var. Ama bir yandan da bünyem kabul etmiyor, unutuveriyorum, kabullenemiyorum durumu. Bu devirde olacak şey mi bu diyorum. Yabancıların İnstagram hesaplarına bakıp bakıp imreniyorum, bizim yaşadığımız stresin onda birinden haberleri yok, çiçek böcek, mutlu mesut yaşayıp gidiyorlar…

Bu akşam Taksim’de bir randevum vardı, iptal ettim. Ne gerek var risk almaya git evine dedim. Sabah para çekmem gerek, bankamatik metronun girişinde amann boşver daha iyi para harcamazsın girme şimdi oraya dedim. Çantada 5 lira ile dolanıyorum…

İş yerinde fırsat buldukça blogları gezip mest olmak yerine haber sitelerine bakıyorum. 10 dakikada bir twitter hesabımı güncelliyorum, akşamları emekli amcalar gibi devamlı tartışma programlarını izliyorum.

Hayatımın böyle kabusa çevirenlerin hepsini de  Allah’a havale ediyorum…

Tüm bu olanları kabullenmeyen, yokmuş gibi davranan, aklı almayan yanımla devam ediyorum şimdi,  Bu fotoğraflar Haziran ayında gittiğimiz Alaçatı’dan. Yıllar yıllar önce gitmiştim Çeşme’ye, o zamanlar Alaçatı’nın esamesi okunmuyordu. İçinden şöyle bir geçmiştik, gerçi o zamanda sevmiştim, şimdi sevdiğim gibi.

Alaçatı’ya yaz tatili için gitmem sanırım, ama bir iki günlük kaçışlar için harika bir yer. Biz Ramazan ayında gittiğimiz için nispeten sakindi, şimdi duyuyorum da sokaklarında yürünmüyormuş, hele de bu sıcakta hayal bile edemiyorum. Bir de sanırım artık keyfime çok düşkünüm bu sıcaklarda bizim Altınoluk’taki evde don paça, yalın ayak, elde şeftali tatilini kolay kolay başka tatillere değişmek istemiyorum.

Epey fotoğraf çektim 1,5 günde, ama özellikle fazla kapı fotoğrafı yok, nasıl olsa öyle güzelleri var ki diğer bloglarda ve instagram hesaplarında. Bunlar da benim gözümden Alaçatı -1 ( evet 2. si de var)… Hadi kafamız dağılsın birazcık…

I've written many things about the situation of Turkey in these days... Yes, we are going through bad times and I hope the beautiful days are close...

On the other hand, Life goes on...

These images are from Alacati which I went last June. It is a small town in the west of Turkey.This town is famous with wind,wind-surfing and delicious olives.

Visitors also come for the charming old stone houses on narrow streets lined with sidewalk cafes, restaurants and boutiques. There are many small inns and boutique hotels provide hospitality. It is yet unspoiled and I hope this continues…