Ne zamandır
dikiş makinasının başına oturamadım. En son Amsterdam’a gitmeden bir gece önce
Funda’nın başımda dikilmesi ile tamamladığım bez çantası var sonrası yok. Hem
sıcaklar, hem iş yoğunluğu, hem seyehatler düzenimi bozdu. Bir türlü
tutturamıyorum tempoyu. Ama artık bu tempo sevdasından da vazgeçmeye karar
verdim, illa bir düzen olsun isteğim yüzünden arada geçen zamanları öylesine
yaşıyorum sanki. Kabullendim, bu dönem de böyle…
Neyse gelelim konumuza. Bu kış en çok
diktiğim şey mama önlüğü idi. Herşeyin küçüğü ne sevimli oluyor, bayılıyorum böyle
ufak tefek şeylerle uğraşmaya. İlk diktiğim önlük Arya’ya gitti, annesi çok
memnun kalınca bir tane daha dikeyim dedim. “Arya “ bu arada teyzenim torunu,
bir görseniz topaç gibi, kara saçlı kara gözlü tam yemelik bir kız. Şimdilerde
yeni yeni yürümeye başlamış, epeydir ben de görmediğim için çok özledim.
(Burada Arya daha 50 günlük falan)
Önlüğün önünde gördüğünüz, sevimli
çarpı işi Sedo’nun eseri. Geniş zamanlar’dan Sedo hani… Şu sıralar buralarda
yok ama umarım kışa doğru yine aramıza katılır, buralar onsuz çok garip, sessiz
ve karanlık: )
Bir dergide görmüş mama önlüğünün
önünde bu işlemeyi, bir gün telefonda konuşurken O’na da habire mama önlüğü diktiğimden
bahsettim, O da bu gördüğü işlemeyi anlattı bana, sonra da dur ben işleyeyim
sen de dik dedi. Öyle kapattık telefonu. Sonra bir gün iş yerime bir paket
geldi ve içinde bu minik ve sevimli işleme çıktı.
İlk başta ürktüm güzel dikemem de
yazık ederim bu el emeği göz nurunu diye, sonra bir cesaret koyuldum dikmeye,
aslında orjinalinde böyle cep gibi değil, direk mama önlüğünün bir kısmı bu
etamin kumaşından. Ama bizim Arya birazcık topalak, ona küçük önlük
olmayacaktı, büyük kalıpla diktiğimde de çok az farkla işlemenin kumaşı yeterli
gelmedi. Ben de böyle cep olarak dikmeye karar verdim. Hem dedim, mama
yedirirken mendille ağzını silince bu cebe koyar mendili annesi…
Bir postun daha sonuna geldik, önümüzdeki
günlerde daha çok görüşebilmek umuduyla esen kalın…
Haftasonunuz bereketli, huzurlu,
neşeli geçsin emi…
I couldn't open my sewing machine for
long time... As the latest, the night before going to Amsterdam, I had sewed a
tote bag for my little sister.
But in these days, because of my jobs,
trips and hot weather, I lost my rutine.
I conceded this situation, otherwise I
feel myself upset and I can not concentrate on anything at all. I am busy in
this period and I know that this is temporary...
Anyway... today, I wanted to share
with you my sweet bib. I sewed it for my cousin's daughter. Her name is Arya...
This cute cross-stitch is belong to
one of my blog friends. Sedo is very talented, especially her cross-stitchs are
wonderful.
I like to sew somethings for kids, all
the small things are so cute, aren't they?
I wish all of you have a wonderful
weekend...
